U.S. President Donald Trump listens during a lunch meeting with Republican lawmakers in the Cabinet Room. (Al Drago/Bloomberg News)
Global Opinions writer

تصمیم دیوان عالی آمریکا در قانونی اعلام کردن فرمان مهاجرتى دونالد ترامپ که ورود مسافر و مهاجر از چند کشور با جمعیت عمدتاً مسلمان از جمله ایران را به شدت محدود می کند،  نه تنها تبعیض آمیز است بلکه به پیشبرد دموکراسی در ایران لطمه می زند.

حکم دیوان عالی آمریکا که روز سه شنبه (۲۶ ژوئن) صادر شد، دستورالعمل رئیس جمهور ترامپ را قانونی دانست. این حکم با ۵ رای موافق در برابر ۴ رای مخالف صادر شد. دیوان عالی آمریکا، بالاترین نهاد قضایی ایالات متحده است و این نهاد ۹ عضو دارد که در حال حاضر جمهوریخواهان با ۵ عضو اکثریت را در اختیار دارند.

اشتباه نکنید، این دستور مهاجرتى از ابتدا فرمانی علیه مسلمانان بوده است.

قاضی سونیا سوتومایر، یکی از چهار قاضی مخالف این فرمان در دیوان عالی کاملاً به این موضوع اذعان دارد.

ایرانیان مقیم آمریکا برای چندین دهه به سختی در این کشور کار کرده اند تا موقعیت خود را به عنوان یکی از موفق ترین گروه های مهاجر، هم از نظر تحصیلات و هم از لحاظ درآمد، تثبیت کنند.

و اکنون این فرمان مهاجرتى تنها مهر تائیدی است بر این واقعیت هولناک که ما (ایرانیان) در آمریکا پذیرفته نیستیم.

اینجاست که ایرانی- آمریکایی ها از خود سئوال می کنند: چطور ما در آمریکا پذیرفته هستیم، اگر به اقوام ما در آمریکا به چشم تهدید امنیتی نگاه می شود.

اگر به آمارها نگاه کنید، خواهید دید که فرمان مهاجرتى ترامپ در واقع فرمان منع ورود ایرانیان است.

ایرانیان اکثریت جمعیت افرادی را تشکیل میدهند که تحت تاثیر این فرمان واقع می شوند.

سال گذشته هفده هزار دانشجو از این کشورها (ایران، سوریه، یمن، لیبی، کره شمالی، سومالی و ونزوئلا) در دانشگاه های آمریکا مشغول به تحصیل بوده اند. بیش از دوازده هزار نفر از این دانشجویان ایرانی بوده اند. سی و پنج هزار ایرانی در سال میلادی ۲۰۱۵ با ویزاهایی غیر از ویزای اقامت به آمریکا سفر کرده اند.

این ارقام در مقایسه با تعداد ویزاهایی که ایرانیان در گذشته نه چندان دور می گرفتند، بسیار ناچیز است. در دهه ۱۹۶۰ میلادی ایرانیان بیشترین جمعیت دانشجویان مهاجر را در آمریکا تشکیل می دادند.

تصمیم دیوان عالی آمریکا یک بار دیگر به ایرانیان در سراسر جهان یادآوری می کند که نه دولت ایران در خانه و نه دولت آمریکا، هیچ یک متحد مردم نیست.

تناقض تلخ ماجرا در این است که قانونی اعلام شدن فرمان مهاجرتى تنها به نفع رژیم آخوندی در تهران است.

جوانان ایرانی به ویژه، ایالات متحده را کشوری دارای ویژگی هایی همچون آزادی، قانونگرایی و شایسته سالاری می شناسند که کاملاً با حکومت تهران در تضاد است. اما تصمیم دیوان عالی حالا به ایرانیان این پیام را می دهد که آنها لیاقت بهرمندی از رویای آمریکایی را حتی به عنوان توریست ندارند.

دقیقاً همین هفته که معترضان ایرانی با برگزاری تظاهرات در شهرهای بزرگ ایران نارضایتی خود را از وضعیت نابسامان کشورشان ابراز کردند، آمریکا تصمیم گرفت به آنان برچسب ناخوشایند بزند.

دولت ترامپ تمایل دارد که خود را حامی مردم ایران و خواسته هایشان در دستیابی به آینده ای بهتر و آزادتر معرفی کند، اما با تصویب این قانون، این ادعا داستانی بیش نیست. شکی نیست که آخوندها در تهران از این تصمیم راضی هستند.

من در ۱۵ سال گذشته حامی مالی و قانونی تعدادی از اقوام و دوستان ایرانیم برای اخذ ویزا و سفر به آمریکا شده ام. برخی از آنها موفق به گرفتن ویزا شدند، ولی بیشتر آنها در گرفتن ویزا ناکام ماندند.

در حالی که شهروندان بسیاری از کشورها می توانند بدون ویزا به آمریکا سفر کنند و یا ویزایی با مدت اعتبار ۱۰ ساله و چندبار ورود بگیرند، شرایط اخذ ویزا برای ایرانیان به شدت سختگیرانه است. آمریکا در حال حاضر به ایرانیان ویزای یکبار ورود می دهد که مدت اعتبار آن حداکثر ۶ ماه است. مدت اعتبار ویزای مسافران ایرانی تا زمان ورود به آمریکا مشخص نمی شود.

علاوه بر آن، به دلیل این که سفارت آمریکا در ایران از سال ۱۳۵۸(۱۹۷۹) و بعد از حمله به سفارت آمریکا در تهران و به گروگان گرفتن ۵۲ دیپلمات آمریکایی اشغال شده است، ایرانیان باید برای دریافت ویزای خود به یک کشور سوم مثل امارات متحده عربی، ترکیه و یا ارمنستان سفر کنند.

باوجود تمامی این سختی ها ایرانیان همچنان می خواهند به آمریکا سفر کنند.

برای چندین دهه، اولین مقصد ایرانیان برای گردشگری، تحصیل و مهاجرت، ایالات متحده بوده است. سیاست دولت آمریکا به ویژه در حال حاضر که شهروندان دو تابعیتی ایرانی- آمریکایی در ایران از امنیت برخوردار نیستند تا به دیدار خانواده های خود بروند، باید حمایت گسترده از سفر ایرانیان به آمریکا باشد.

اما برداشت ما به عنوان ایرانی- آمریکایی از شرایط فعلی چیست؟

یک میلیون ایرانی- آمریکایی در آمریکا زندگی می کنند. اگر اقوام و خویشاوندان ما در ایران از دید دولت آمریکا مشکوک هستند، آیا ما هم از نظر این دولت مشکوک هستیم؟ آیا ما می توانیم خود را با سایر شهروندان آمریکایی برابر احساس کنیم؟

در دورانی نه چندان دور در زمان جنگ جهانی دوم، شهروندان ژاپنی- آمریکایی به خصوص آنها که اقوامشان در ژاپن زندگی می کردند به دلیل روابط خصمانه بین دو کشور باید در کمپ های بازداشتگاهی زندگی می کردند. فکر نمیکنم این اتفاق دوباره بیافتد، ولی قانونی اعلام شدن فرمان مهاجرتی باعث شده به آن دوران فکر کنم.